auto huren en andere beslommeringen
Blijf op de hoogte en volg Conny
16 Februari 2013 | Verenigd Koninkrijk, Saint Martin's
In het guesthouse is niets te krijgen, dus naar de winkel voor het ontbijt. Onderweg komen we prachtig rood/wit geklede meisjes tegen. VALENTIJNSDAG is hier een serieuze aangelegenheid.
We huren een Suzuki Grand Vitarra van Ellie Serieux, die met ons naar Vieux fort airport rijdt om een lokaal rijbewijs te kopen.Zijn eigen voorraad is op, maar op het vliegveld verwijzen ze ons naar een kantoor in de stad. Ze zijn er wel, maar zijn toch gesloten. Kom morgen maar terug, de eerste 2 dagen mag je zonder vergunning rijden. Rare boel, tot morgen.
Het is met alle gedoe toch 12 uur geworden voor Linda achter het stuur kruipt en probeert zo snel mogelijk aan het links rijden te wennen.
De weg is prima en het eiland prachtig. Grote groene planten, palmbomen, de blauwe zee in de diepte. We willen van de grote weg af naar het noorden, rijden langs leuke kleurige gingerbread huisjes, om te eindigen in het niets, doodgelopen.
Terug en dan de grote weg maar aangehouden. Daar is ook genoeg te zien. In de haven van Castries liggen 2 mega cruise schepen.
Haarspeld bochten leiden ons Castries in, maar aangezien die plaats ons niets te bieden heeft er ook direct weer uit. We zijn op weg naar Pigeon Island in het noorden.
Waarom eiland???? Het zit stevig aan het land vast, maar het is er wel leuk.
We hebben een prachtig uitzicht vanaf het fort, maar daar hebben we wel even voor moeten klimmen, puf en warm. Van het fort is trouwens niets over dan een paar kanonnen.
Het heeft een leuk strandje vol gestreepte strandbedden, een aantal ruïnes van middeleeuwse verdedigingswerken en palmbomen.
Op de terugweg verdwalen we in Castries. De politieman legt me vriendelijk de weg uit, maar na de zoveelste aanwijzing ben ik de weg kwijt en gaat ie rustig helemaal opnieuw beginnen. Wat hetl lastig maakt, is dat hij links zegt en rechts wijst, ja wat is het nou.
Maar we komen eruit hoor en hoeven niet eindeloos door Castries te dolen.
's Avonds rijden we een half uurtje voor een pizza in een strand tent waar een DJ keihard muziek draait op een installatie die dat volume niet aan kan. Linda heeft sjans en is blij dat de pizza's klaar zijn en we aan tafeltje kunnen gaan zitten. Ze smaken prima, zelfs de groentepizza met doperwten, wortelen en sperziebonen uit blik.
We huren een Suzuki Grand Vitarra van Ellie Serieux, die met ons naar Vieux fort airport rijdt om een lokaal rijbewijs te kopen.Zijn eigen voorraad is op, maar op het vliegveld verwijzen ze ons naar een kantoor in de stad. Ze zijn er wel, maar zijn toch gesloten. Kom morgen maar terug, de eerste 2 dagen mag je zonder vergunning rijden. Rare boel, tot morgen.
Het is met alle gedoe toch 12 uur geworden voor Linda achter het stuur kruipt en probeert zo snel mogelijk aan het links rijden te wennen.
De weg is prima en het eiland prachtig. Grote groene planten, palmbomen, de blauwe zee in de diepte. We willen van de grote weg af naar het noorden, rijden langs leuke kleurige gingerbread huisjes, om te eindigen in het niets, doodgelopen.
Terug en dan de grote weg maar aangehouden. Daar is ook genoeg te zien. In de haven van Castries liggen 2 mega cruise schepen.
Haarspeld bochten leiden ons Castries in, maar aangezien die plaats ons niets te bieden heeft er ook direct weer uit. We zijn op weg naar Pigeon Island in het noorden.
Waarom eiland???? Het zit stevig aan het land vast, maar het is er wel leuk.
We hebben een prachtig uitzicht vanaf het fort, maar daar hebben we wel even voor moeten klimmen, puf en warm. Van het fort is trouwens niets over dan een paar kanonnen.
Het heeft een leuk strandje vol gestreepte strandbedden, een aantal ruïnes van middeleeuwse verdedigingswerken en palmbomen.
Op de terugweg verdwalen we in Castries. De politieman legt me vriendelijk de weg uit, maar na de zoveelste aanwijzing ben ik de weg kwijt en gaat ie rustig helemaal opnieuw beginnen. Wat hetl lastig maakt, is dat hij links zegt en rechts wijst, ja wat is het nou.
Maar we komen eruit hoor en hoeven niet eindeloos door Castries te dolen.
's Avonds rijden we een half uurtje voor een pizza in een strand tent waar een DJ keihard muziek draait op een installatie die dat volume niet aan kan. Linda heeft sjans en is blij dat de pizza's klaar zijn en we aan tafeltje kunnen gaan zitten. Ze smaken prima, zelfs de groentepizza met doperwten, wortelen en sperziebonen uit blik.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
